به دلم گفته ام ای ساده فراموشش کن

تاکجا چشم براین جاده فراموشش کن

                                     دست بردار ازاو خاطره بازی کافیست

                                     فرض کن گل نفرستاده فراموشش کن

  آن نگاهی که دم آخرازاو جا مانده

پیش اوبرده وپس داده فراموشش کن

                                       مردمان نگهش قله نشین اند هنوز

                                      دل که در دره نیفتاده فراموشش کن

  گفتم این تکه غزل رابفرستم نزدت

دل ولی گفت :نشوساده فراموشش کن

                                     به شما برنخوردحال غزل بود وگذشت

                                    اتفاقی است که افتاده فراموشش کن